Rood- en zwartbont

Een verslag van de Kolkman-familiereünie op 27 mei 2006
Boerderij “Op d’n Akker” - Nagele

Sproeten

Oma Kolkman had twee soorten kinderen: rossige (varierend van blond tot knalrood) en zwarte. Zonder de rooie tekort te willen doen, vond ze zelf de zwarte het mooist. Gelukkig heeft de tijd de jeugdtrauma?s die dit ongetwijfeld heeft opgeleverd, goed gemaakt. Zowel zwart als rood blijkt grijs geworden.
“O gènne”, zou oma gezegd hebben wanneer ze erbij was geweest op 27 mei aan de havenweg 14. En waarschijnlijk zou ze nieuwsgierig hebben rondgekeken wat er van haar nageslacht was geworden. Misschien had ze haar wenkbrauwen gefronst als ze had gezien dat rossig uiteindelijk getriomfeerd heeft over zwart. Sproeten, vooral veel sproeten heeft ze haar nageslacht meegegeven, bij de kleinkinderen gecombineerd met allerlei haarkleuren. Het achterkleinnageslacht heeft tot nu toe twee echt rode achterkleinzonen opgeleverd, Thijs en Job, een heleboel blonde kindertjes en een paar donkere, Peter bijvoorbeeld van Beniet en Hans. Een klein Italiaantje wordt nog verwacht. Hoe het er ook uit gaat zien, rood Kolkman-haar zou in Milaan zeker niet misstaan.
Oma zou verdwaald zijn in de jaren. In baby Bloem zou ze Berdien herkend hebben en toen ze Clary met Thijmen op schoot zag zitten, moet ze hebben gedacht dat het zijn moeder Iris was of haar eigen Jan misschien. In Erwin die rondracete op een trekker, zag ze Diederik en in de kleine Bram die zijn eerste stappen aan het oefenen was, zijn vader Anton. In Thijs zag ze Regina en in Merit misschien Brenda wel.
Ze zou Ina van Albert gevonden hebben in alledrie haar dochters. Het lachje van zoon Henk in dat van Koos. En de sterke vrouw die ze zelf ooit was in Dineke, die nog nooit is weggebleven op een familiefeest. Jammer dat haar moeder er deze keer niet bij kon zijn.

Rede-drang

Zo gauw Arjan het woord nam, ging ze recht op haar stoel zitten. Dat haar zoons goed van de tongriem gesneden waren en daarmee in de voetsporen van hun vader traden, wist ze natuurlijk wel. Dat ook haar kleinzoons de beroemde Kolkman- rededrang hadden geërfd, was nieuw voor haar. Ademloos keek ze toe hoe Arjan, net als haar man vroeger in de kerkenraad, van die eindeloze zinnen wist te formuleren die pas na een stief kwartiertje leidden tot het eigenlijke onderwerp. Dat hij dubbel erfelijk belast is, bleek toen aan het eind van de bijeenkomst Henk te Raa nog even het woord nam.
Met de foto van Bennie in haar handen (tevreden had ze vastgesteld dat ook hij veel van zijn vader had) mijmerde ze wat over de tijd en hoe die verder ging, nu zelfs veel van haar kleinkinderen al de middelbare leeftijd naderden.
Het was haar vast opgevallen dat het gebed voor de maaltijd, door haar zoons altijd zo vastberaden uitgesproken, in de nieuwe generatie een beetje verwaaide. Maar ze maakte zich er niet druk over. Een passende bijbeltekst of een gedicht van Sluiter was gauw gevonden.

Dia?s

En dan zoon Jan met Dè Dia’s, dat heerlijke vaste moment in elke familiebijeenkomst, dat nooit verloren mag gaan. Tevreden stelde ze vast dat Wendalin en Alex een beginnetje maakten met de voortzetting ervan. In de stromende regen waren ze gedreven bezig met het schikken van tafels en banken zodat de zoveelste familiefoto de mooiste zou worden van allemaal. Dat kon ook niet anders met een locatie als deze. Met kleinzoon Peter -grafisch ontwerper, voor wie het nog niet wist- was ze tevreden over de authenticiteit ervan. Een echte boer Adriaan, echte boerenpaarden, echte strobalen, echte stront en een echt pasgeboren veulen… dat vind je niet in Center Parcs.
De dia’s had ze met plezier bekeken: al die jaren zestig families -met grote brillen rond tafels met pluche tafelkleden, afwassend in gebloemde schorten- die zichzelf nauwelijks meer herkenden.
Alleen over het boer’ngolf moet ze haar wenkbrauwen gefronst hebben en zich verwonderd afgevraagd wie die onbekende mannen waren die daar zo enthousiast op een zaterdagmiddag in een modderig weiland met een stok waartegen een klomp (!!!!) was getimmerd, tegen een bal liepen te slaan: Casper, Erik, Gerrit-Jan, Frank, Jos (glorieuze winnaar). Samen met David (eveneens glorieuze winnaar) en Loes (even glorieuze verliezer), in niets gelijkend op de baby’s die ze veertien jaar geleden waren.

Verleden en toekomst

Het zou mooi zijn wanneer oma er op haar 107-de bij was geweest, maar ook zonder haar was het een geslaagde middag in Nagele. Hoewel niemand erg veel zin leek te hebben om in het openbaar banen, studies, levens en dromen toe te lichten, was het goed om elkaar weer eens te zien, te kletsen, te eten, te denken aan degenen die er niet meer bij konden zijn, herinneringen op te halen en nieuwe aanwinsten te bewonderen… En in al die overeenkomsten en verschillen steeds iets bekends te ontdekken, nauwelijks te benoemen soms, maar toch terug te voeren op die in 1909 gebouwde boerderij in Gelselaar.
Op naar de volgende familiereünie. Wie weet kunnen de ontbrekende familieleden, die op 27 mei aan het verhuizen waren (Josta en Karen), hun eerste judowedstrijd hadden (Piet), een musical bezochten (Regina en Mireille), door verre vreemde buitenlanden reisden (Petra) of heel andere dingen te doen hadden, er dan ook zijn.

En laten we elkaar in de tussentijd van onze banen, studies, levens en dromen op de hoogte houden via het Familie Kolkman Forum.

Erna